توسط: پریسان خاتون
سبک دلنوشته: احساسی،تراژدی
دیشب سیل آمد!
خانه هایمان را ویران ساخت،
دیارمان را به غرامت برد،
هم ولایتی هایمان را داغدار کرد،
برای آغوشت دندان تیز کرده بود!
مجنون میزد و نمیدانست من کاژهام را،
َ به جز خدایش، به کس نمیدهم!
پدر، شکست!
خمیده ِ دیدم کمر اش را،
دیدم بغض مردانهاش را،
بر بالین گذاشته ِ دیدم سر اش را…
پدر حالاش خوب نبود،
گویا فراموشی داشت و نمیشناخت تو را، عزیزترینم
نجوا کردم:
«- خدایم، کاژهام را بیشتر از تو که نه… ولی به اندازهی خودت دوستاش دارم!»
اشک در چشمان خدا حلقه زد. خواست به آغوشم بکشد،
اما…
وقتی دید پناهی چون تو دارم، دستانم را به دستانت سپرد
و
دگر نگرانم نشد! خدایم نگرانم نشد!
و وای که… مبادا با من قهر کرده باشد؟
کاژه گیان؛
میشود، معبودت را که دیدی شفیعم شوی؟
یارای قهر کردنهایش را ندارم، اصلاً وقتی مرا نمیبیند،
یکجایی از وجودم درد میکند… شاید که قلبم باشد!
دیگر آثار نویسنده:
رمان گیله نار
رمان گرگ بند
